وقتى دو نفر از جنگجويان براى جنگ روبروى يكديگر قرار مىگرفتند هر كس قبيله و اعمال و موضع و هدف خود را از جنگ ابراز مىداشت . با وجود اين فقط به ذكر چند نمونه از هر يك از اين مقولات مىپردازيم تا نشان دهد كه هر يك از پيروان حسين ( ع ) ، چگونه با توجه به آئين خاصّ خود ايستادند و مردند . 1 - پيش از اين ديديم كه قيس بن مشير ، فرستاده حسين ( ع ) ، كه براى آگاهى كوفيان از ورود حسين ( ع ) از حجاز اعزام شده بود در قادسيّه دستگير و براى محاكمه به سوى ابن زياد فرستاده شد . حاكم به او دستور داد تا به بالاى قصر برود و چنانچه بخواهد جان خود را از مرگ نجات دهد به حسين ( ع ) ناسزا و دشنام بدهد . قيس اين فرصت را براى تبليغ هدف خود غنيمت شمرد و خطاب به مردم كرده و گفت : « اى مردم كوفه ، من فرستاده حسينم ، و در مقابل شما اعلام مىدارم كه حسين ( ع ) ، نوادهء پيامبر خدا بهترين مرد زمان خود در ميان مردان خدا بر روى زمين است . و احقاق حق بيشترى بر شما از هر كس ديگر دارد . بنابراين وظيفه شماست كه به او پاسخ ( مثبت ) دهيد . قيس سپس نفرين و لعن خدا را بر ابن زياد و سلام و رحمت الهى را بر على ( ع ) فرستاد . ( 72 ) در نتيجه او را از بالاى قصر به پائين انداختند تا رحلت يافت . اگر موضع‌گيرى قيس را با حجر بن عدى الكندى كه در حدود دوازده سال قبل از اين رخ داد و در فصل پيش ذكر شد مقايسه كنيم ، شيوهء تفكّر ثابتى را در مىيابيم كه زنجير ناگسستنىاى تفكر شيعيان راستين را به هم پيوند مىدهد . معرفى قيس از حسين ( ع ) با تكيه ويژه به خويشاوندى با پيامبر و ابراز اين عقيده كه او بهترين مردان خدا در زمان خود بر روى زمين است به عقيده‌اى كه از همان آغاز حاميان على ( ع ) مبلغ آن بودند برمىگردد . 2 - چنان كه در بالا ذكر شد ، در شب عاشورا ، ابن سعد به نيروهاى خود دستور پيشروى به سوى اردوى حسين ( ع ) را داد . اين دستور پس از دريافت فرمانى از ابن زياد دائر بر حمله فورى به حسين ( ع ) بود . حسين ( ع ) برادرش عباس را با جمعى از پيروان برجسته‌اش براى گرفتن مهلت يك شبه به سوى او فرستاد . گفتگوهايى در اين باره صورت گرفت و روى اين مهلت موافقت حاصل شد و عباس بازگشت تا